Idu Entha Lokavayya

Idu Entha Lokavayya is a Kannada film written and directed by Sithesh C. Govind. This movie belongs strictly to the Mosaic Story Structure (Hyperlink Drama) genre! Idu Entha Lokavayya is a very notable and novel experiment in Kannada cinema.

The biggest visual specialty of the film is its use of wide frames (Wide Frames / Wide Shots). As a mosaic (hyperlink) film, rather than relying heavily on close-ups like conventional movies, the director has used wide frames as a major tool to deepen the story.

The main reasons for this are as follows:

Visualizing Connectivity: The film tells the stories of several people at the same time who do not know each other directly. When wide shots are used against the backdrop of Mangaluru, it becomes clearly evident to the audience that all these characters are moving through the exact same landscape at the same time. The wide frames work just like assembling small pieces together to complete a large mosaic picture.

Amplifying Satire and Black Comedy: This is a social satire film that mocks the superstitions inside the human mind. Instead of bringing the camera close to a character's face (Close-up), pulling the camera back into a large frame (Wide Shot) makes the audience feel how small that person's fear and panic truly are in front of that vast world. These wide frames help visually mock human beings' unnecessary anxieties (Visual Humour).

Environment as a Character: The beauty and cultural backdrop of Mangaluru and the Kerala-Karnataka border villages are deeply intertwined with the story of the film. Through the use of wide frames, the local roads, houses, and junctions become major elements driving the plot forward rather than just serving as a background.

The black cat controlling the plot is never shown anywhere in the movie. When the frames are continuously kept wide, the audience's eyes subconsciously start searching the empty streets and corners of the large screen to spot whether the cat is anywhere around. This creates the exact same anxiety in the audience as is felt by the characters.

In short, the wide frames in the film Idu Entha Lokavayya are not merely for visual beauty, but rather serve as a powerful cinematic tool to communicate the psychological state of the characters and the hollow nature of superstitions to the audience.

Story Structure (Mosaic / Hyperlink Structure): The story of this movie is told by connecting different incidents taking place over two days against the backdrop of Mangaluru. Its central theme revolves around the superstitions triggered after a black cat crosses the road, and how this completely alters the lives and mindsets of several unrelated families. It is a genuine mosaic style where multiple small stories merge into one.

Kerala-Karnataka Cultural Connection: Acclaimed Malayalam director Jeo Baby (fame of The Great Indian Kitchen, Kaathal – The Core) presented this Kannada film. Set against the backdrop of Kerala-Karnataka border villages, the film presents a rare blend of Kannada, Malayalam, Tulu, Konkani, and Beary languages. This linguistic diversity is also reflected in the film's songs.

Mosaic / Hyperlink: Through this film, director Sithesh C. Govind has succeeded in bringing the Mosaic / Hyperlink structure to the backdrop of Mangaluru with great authenticity. Let us look at how the mosaic structure has been beautifully applied in this film:

The Connecting Element: The element connecting the characters in this film is a black cat. The superstition that arises when it crosses the road and the subsequent chain of events are what thread together the stories of multiple people into a single strand.

The Connecting Element: The element connecting the characters in this film is a black cat. The superstition that arises when it crosses the road and the subsequent chain of events are what thread together the stories of multiple people into a single strand.

Cultural Cross-over: Showing the real life of border regions like Mangaluru and Kasaragod using Kannada, Malayalam, Tulu, and Konkani languages, along with telling stories of people from diverse cultures together, adds greater beauty to the film like mosaic tiles.

It is fair to say that among recent films, there is no better example to show how a small incident can influence the lives of so many people. Looking deeper into the film, one can understand that beyond just being a regional movie, it is a heartwarming Social Satirical Dramedy brought together with fine cinematic craft.

The Invisible Catalyst: The greatest specialty of this movie is that the "black cat" driving the story is never shown anywhere on screen. The director shows very entertainingly how, through the mere spread of the news that a cat crossed the road, fear and superstition awaken in people's minds and completely transform their life situations. Maintaining that curiosity in the audience without ever showing the cat is a major triumph of the screenplay.

In this film, the director does not show the black cat directly in even a single scene. Only the "news" that a cat crossed the road spreads among the characters. Because the cat is withheld from sight, the audience—just like the characters—begins to imagine the cat and the fear it causes in their own minds. This doubles the suspense of the film.

The Domino Effect (The Glue): The presence of this cat functions like the glue holding together the pieces of a mosaic picture. The single thought that a cat crossed the road shatters the self-confidence of the characters. The wrong decisions they subsequently take become linked together like a chain. The fear of one person turns into a major turning point in someone else's life precisely because of the shared element of this cat.

Through the element of this cat, the film shows that human beings become slaves to superstitions much faster than we imagine. When a problem arises, instead of correcting their own mistakes, it is human nature to place the blame on a black cat or on an "ill omen." Three families in different circumstances in the film begin to believe that the setbacks they encounter are caused by this invisible cat.

The Chaotic Intertwining:

The film centers on events taking place over two days against the backdrop of Mangaluru. The story unfolds through the crises faced by two ordinary families struggling financially, alongside a businessman. Living in completely different circumstances, these people unexpectedly cross paths at a specific point (Chaotic and intertwined events), which completely alters their mindsets and their lives.

Rather than loud comedy (Slapstick), the actors in the film succeed in presenting serious themes through natural, subtle humor.

Social Satire: The director uses this cat to satirize (Black Comedy) how even people living in the twenty-first century with vast business empires can break down in front of a petty superstition. Ultimately, the film leaves a profound message that the cat is not truly a problem at all, but rather merely a fear manufactured inside the human mind.

In short, just as the Hollywood film Jaws built dread through background score without showing the shark, director Sithesh C. Govind succeeded in conveying the presence of the cat to the audience solely through human reactions without ever showing it.

To summarize, Idu Entha Lokavayya is a fine cinematic experiment that blends a Hollywood-style mosaic/hyperlink narrative structure with the superstitions of everyday local people, delivered through black comedy.

-CINEANALYSIS

സിതേഷ് സി. ഗോവിന്ദ് (Sithesh C. Govind) രചനയും സംവിധാനവും നിർവ്വഹിച്ച് പുറത്തിറങ്ങിയ കന്നഡ സിനിമയാണ് Idu Entha Lokavayya . ഈ സിനിമ കൃത്യമായി ഒരു മൊസൈക് സ്റ്റോറി സ്ട്രക്ചർ (Hyperlink Drama) വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്ന ചിത്രമാണ്! കന്നഡ സിനിമയിലെ വളരെ ശ്രദ്ധേയവും പുതുമയുള്ളതുമായ ഒരു പരീക്ഷണമാണ് Idu Entha Lokavayya

ചിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൃശ്യപരമായ സവിശേഷത അതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വൈഡ് ഫ്രെയിമുകൾ (Wide Frames / Wide Shots) ആണ്. ഒരു മൊസൈക് (Hyperlink) സിനിമ എന്ന നിലയിൽ, സാധാരണ ചിത്രങ്ങളിലേതുപോലെ ക്ലോസ്-അപ്പുകളെ അമിതമായി ആശ്രയിക്കാതെ, കഥയുടെ ആഴം കൂട്ടാൻ വൈഡ് ഫ്രെയിമുകളെ ഒരു പ്രധാന ആയുധമായി സംവിധായകൻ ഇതിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്: കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ബന്ധം ദൃശ്യവൽക്കരിക്കാൻ (Visualizing Connectivity): ഈ സിനിമയിൽ പരസ്പരം നേരിട്ട് പരിചയമില്ലാത്ത കുറേ മനുഷ്യരുടെ കഥകളാണ് ഒരേ സമയം പറയുന്നത്. വൈഡ് ഷോട്ടുകൾ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, മംഗലാപുരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെല്ലാം ഒരേ ഭൂപ്രദേശത്തിലൂടെയാണ് ഒരേ സമയത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നത് എന്ന് പ്രേക്ഷകർക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നു. ഒരു വലിയ മൊസൈക് ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കാൻ ചെറിയ കഷ്ണങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് കാണിക്കുന്നത് പോലെയാണ് ഇതിലെ വൈഡ് ഫ്രെയിമുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

പരിഹാസവും ബ്ലാക്ക് കോമഡിയും വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ (Amplifying Satire): മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്ന ഒരു സോഷ്യൽ സറ്റയർ (Social Satire) ചിത്രമാണിത്. സിനിമയിൽ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് കാമറ അടുപ്പിച്ചു വെക്കുന്നതിന് പകരം (Close-up), കാമറ ദൂരേക്ക് മാറ്റി വലിയൊരു ഫ്രെയിം (Wide Shot) നൽകുമ്പോൾ ആ മനുഷ്യന്റെ ഭയവും പരിഭ്രാന്തിയും ആ വലിയ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ എത്രമാത്രം ചെറുതാണെന്ന് പ്രേക്ഷകർക്ക് തോന്നും. മനുഷ്യന്റെ അനാവശ്യമായ ആകുലതകളെ ദൃശ്യപരമായി പരിഹസിക്കാൻ (Visual Humour) ഈ വൈഡ് ഫ്രെയിമുകൾ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പശ്ചാത്തലത്തെ ഒരു കഥാപാത്രമാക്കാൻ (Environment as a Character): കേരള-കർണാടക അതിർത്തി ഗ്രാമങ്ങളുടെയും മംഗലാപുരത്തിന്റെയും ഭംഗിയും സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലവും സിനിമയുടെ കഥയുമായി അത്രമേൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു കിടക്കുന്നു.

വൈഡ് ഫ്രെയിമുകൾ ഉപയോഗിച്ചതിലൂടെ അവിടുത്തെ വഴികളും വീടുകളും കവലകളും കേവലം ഒരു ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് എന്നതിലുപരി കഥയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന ഘടകമായി മാറുന്നു.

കഥയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന കറുത്ത പൂച്ചയെ സിനിമയിൽ ഒരിടത്തും കാണിക്കുന്നില്ല. ഫ്രെയിമുകൾ എപ്പോഴും വൈഡ് ആയി ഇടുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകരുടെ കണ്ണുകൾ സ്വാഭാവികമായും ആ വലിയ സ്ക്രീനിലെ വിജനമായ വഴികളിലും കോണുകളിലും എവിടെയെങ്കിലും പൂച്ചയുണ്ടോ എന്ന്subconsciously തിരയാൻ തുടങ്ങും. ഇത് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ അതേ ആകാംഷ പ്രേക്ഷകരിലും ഉണ്ടാക്കുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, Idu Entha Lokavayya എന്ന സിനിമയിലെ വൈഡ് ഫ്രെയിമുകൾ വെറുമൊരു ദൃശ്യഭംഗിക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതല്ല, മറിച്ച് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസികാവസ്ഥയെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരത്തെയും പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള ഒരു ശക്തമായ സിനിമാറ്റിക് ടൂൾ (Cinematic Tool) ആണ്.

കഥാഘടന (Mosaic/Hyperlink Structure) : മംഗലാപുരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലായി നടക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത സംഭവങ്ങളെ കോർത്തിണക്കിയാണ് ഈ സിനിമയുടെ കഥ പറയുന്നത്. ഒരു കറുത്ത പൂച്ച വഴി കുറുകെ ചാടുന്നതിനെ തുടർന്നുണ്ടാകുന്ന അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും, അത് പരസ്പരം ബന്ധമില്ലാത്ത കുറേ കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും ചിന്താഗതികളെയും എങ്ങനെ മാറ്റിമറിക്കുന്നു എന്നതുമാണ് ഇതിന്റെ ഇതിവൃത്തം. പല ചെറു കഥകൾ ഒന്നിച്ച് ചേരുന്ന യഥാർത്ഥ മൊസൈക് ശൈലിയാണിത്.

കേരള-കർണാടക സാംസ്കാരിക ബന്ധം : പ്രശസ്ത മലയാളം സംവിധായകൻ ജിയോ ബേബി (The Great Indian Kitchen, Kaathal - The Core ഫെയിം) ആണ് ഈ കന്നഡ ചിത്രം പ്രസന്റ് ചെയ്തത്.

കേരള-കർണാടക അതിർത്തി ഗ്രാമങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരുക്കിയ ഈ ചിത്രത്തിൽ കന്നഡ, മലയാളം, തുളു, കൊങ്കണി, ബിയറി എന്നീ ഭാഷകളുടെ ഒരു അപൂർവ്വ മിശ്രണം കാണാൻ സാധിക്കും. സിനിമയിലെ ഗാനങ്ങളിലും ഈ ഭാഷാ വൈവിധ്യമുണ്ട്.

Mosaic / Hyperlink : ഘടനയെ, മംഗലാപുരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് വളരെ തനിമയോടെ കൊണ്ടുവരാൻ സംവിധായകൻ സിതേഷ് സി. ഗോവിന്ദിന് ഈ ചിത്രത്തിലൂടെ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ സിനിമയിൽ Mosaic Structure എങ്ങനെയാണ് മനോഹരമായി പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം:

The Connecting Element (ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകം): ഈ സിനിമയിൽ കഥാപാത്രങ്ങളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു കറുത്ത പൂച്ചയാണ്. അത് വഴി കുറുകെ ചാടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അന്ധവിശ്വാസവും തുടർന്നുള്ള സംഭവങ്ങളുമാണ് പല മനുഷ്യരുടെ കഥകളെ ഒരൊറ്റ നൂലിൽ കോർക്കുന്നത്.

Cultural Cross-over (സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യം): മംഗലാപുരം, കാസർഗോഡ് തുടങ്ങിയ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം കാണിക്കാൻ കന്നഡ, മലയാളം, തുളു, കൊങ്കണി എന്നീ ഭാഷകൾ ഉപയോഗിച്ചതും, പല സംസ്കാരത്തിലുള്ള ആളുകളുടെ കഥകൾ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞതും മൊസൈക് ടൈലുകൾ പോലെ സിനിമയ്ക്ക് കൂടുതൽ ഭംഗി നൽകുന്നു.

ഒരു ചെറിയ സംഭവം ഒരുപാട് പേരുടെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു ഉദാഹരണം അടുത്ത കാലത്തിറങ്ങിയ സിനിമകളിൽ ഇല്ല എന്ന് പറയാം. എന്ന ചിത്രത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഇത് കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക സിനിമ എന്നതിലുപരി മികച്ച ചലച്ചിത്ര സാങ്കേതികതകൾ ഒത്തുചേർന്ന ഒരു ഹൃദ്യമായ Social Satirical Dramedy (സാമൂഹിക പരിഹാസ ചിത്രം) ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം .

അദൃശ്യനായ സൂത്രധാരൻ (The Invisible Catalyst): ഈ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, കഥയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന 'കറുത്ത പൂച്ച'യെ സിനിമയിൽ ഒരിടത്തും കാണിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്.

പൂച്ച വഴി കുറുകെ ചാടി എന്ന ഒരൊറ്റ വാർത്ത പരക്കുന്നതിലൂടെ, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ഭീതിയും എങ്ങനെ ഉണരുന്നുവെന്നും അത് അവരുടെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെ എങ്ങനെ മാറ്റിമറിക്കുന്നുവെന്നും വളരെ രസകരമായി സംവിധായകൻ കാണിച്ചുതരുന്നു. പൂച്ചയെ കാണിക്കാതെ തന്നെ പ്രേക്ഷകരിൽ ആ കൗതുകം നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞത് തിരക്കഥയുടെ വലിയൊരു വിജയമാണ്.

ഈ സിനിമയിൽ ഒരു രംഗത്തിൽ പോലും കറുത്ത പൂച്ചയെ സംവിധായകൻ നേരിട്ട് കാണിക്കുന്നില്ല. പൂച്ച വഴി കുറുകെ ചാടി എന്ന 'വാർത്ത' മാത്രമാണ് കഥാപാത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പടരുന്നത്. പൂച്ചയെ കാണിക്കാത്തതുവഴി, പ്രേക്ഷകരും കഥാപാത്രങ്ങളെപ്പോലെ സ്വന്തം മനസ്സിൽ ആ പൂച്ചയെയും അതുണ്ടാക്കുന്ന ഭയത്തെയും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇത് സിനിമയുടെ സസ്പെൻസ് ഇരട്ടിയാക്കുന്നു.

ഡോമിനോ ഇഫക്റ്റും പരസ്പര ബന്ധവും (The Domino Effect) The Glue : ഒരു മൊസൈക് ചിത്രത്തിലെ കഷ്ണങ്ങളെ ഒട്ടിച്ച് നിർത്തുന്ന പശ പോലെയാണ് ഈ പൂച്ചയുടെ സാന്നിധ്യം. പൂച്ച വഴി കുറുകെ ചാടി എന്ന ഒരൊറ്റ ചിന്ത, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ തകർക്കുന്നു.

തുടർന്നവർ എടുക്കുന്ന തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ പരസ്പരം ചങ്ങല പോലെ ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു. ഒരാളുടെ ഭയം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു ട്വിസ്റ്റ് ആയി മാറുന്നത് ഈ പൂച്ച എന്ന കോമൺ എലമെന്റ് ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്.

നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും വേഗത്തിൽ മനുഷ്യൻ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്ക് അടിമപ്പെടും എന്ന് കാണിക്കാൻ ഈ പൂച്ച എന്ന എലമെന്റിലൂടെ സാധിക്കുന്നു.

ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ സ്വന്തം തെറ്റുകളെ തിരുത്തുന്നതിന് പകരം, അതിനെ ഒരു കറുത്ത പൂച്ചയുടെ മേൽ അല്ലെങ്കിൽ 'അപശകുനത്തിന്റെ' മേൽ ചാരുന്നത് മനുഷ്യസഹജമാണ്. സിനിമയിലെ വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങളിലുള്ള മൂന്ന് കുടുംബങ്ങളും തങ്ങൾക്കുണ്ടാകുന്ന തിരിച്ചടികൾക്ക് കാരണം ഈ അദൃശ്യനായ പൂച്ചയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

പരസ്പരം പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ജീവിതങ്ങൾ (The Chaotic Intertwining)

മംഗലാപുരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലായി നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങളാണ് സിനിമയുടെ ഇതിവൃത്തം.

സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന രണ്ട് സാധാരണ കുടുംബങ്ങളും, ഒപ്പം ഒരു ബിസിനസ്സുകാരനും നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികളിലൂടെയാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്.

തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഇവർ ഒരു പ്രത്യേക ബിന്ദുവിൽ വെച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായി കൂട്ടിമുട്ടുകയും (Chaotic and intertwined events), അത് അവരുടെ ചിന്താഗതികളെയും ജീവിതത്തെയും പൂർണ്ണമായി മാറ്റിമറിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഒരു ലൗഡ് കോമഡി (Slapstick) എന്നതിലുപരി ഗൗരവമുള്ള വിഷയങ്ങളെ സ്വാഭാവികമായ തമാശകളിലൂടെ (Subtle Humour) അവതരിപ്പിക്കാൻ ഇതിലെ അഭിനേതാക്കൾക്ക് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സാമൂഹിക വിമർശനം (Social Satire): ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും ജീവിക്കുന്ന, വലിയ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യങ്ങളുള്ള ആളുകൾ പോലും ഒരു ചെറിയ അന്ധവിശ്വാസത്തിന് മുന്നിൽ എത്രമാത്രം തളർന്നുപോകുന്നു എന്ന് ഈ പൂച്ചയിലൂടെ സംവിധായകൻ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട് (Black Comedy).

പൂച്ച എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യൻ സ്വന്തം മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന ഭീതി മാത്രമാണെന്ന വലിയൊരു സന്ദേശം സിനിമ ഒടുവിൽ നൽകുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, ഹോളിവുഡ് ചിത്രമായ Jaws സിനിമയിൽ സ്രാവിനെ കാണിക്കാതെ പശ്ചാത്തല സംഗീതത്തിലൂടെ ഭയം ജനിപ്പിച്ചത് പോലെ, ഇതിൽ പൂച്ചയെ കാണിക്കാതെ മനുഷ്യരുടെ പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെ ആ പൂച്ചയുടെ സാന്നിധ്യം പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ സംവിധായകൻ സിതേഷ് സി. ഗോവിന്ദിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ഹോളിവുഡ് ശൈലിയിലുള്ള ഒരു മൊസൈക്/ഹൈപ്പർലിങ്ക് കഥാഘടനയെ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച്, കറുത്ത ഹാസ്യത്തിലൂടെ (Black Comedy) അവതരിപ്പിച്ച ഒരു മികച്ച ചലച്ചിത്ര പരീക്ഷണമാണ് Idu Entha Lokavayya .